وقتی تو نیستی ...

کاملاً موافقم که نه متر داره و نه معیار! اما در نهایت می‌شه به سادگی خاستگاه یه شعر رو درک کرد؛ اینکه از دغدغه‌های روزمره زندگی برآمده و یا از عمیق‌ترین احساساتی که شاعر تجربه کرده.

نمی‌دونم، شاید هم دنبال یه کوچولو منطق باشم. ولی اینو مطمئنم که وقتی چیزی که اسمش شعر باشه می‌خونم باید کسی نوشته باشتش که دنیا رو خیلی خیلی متفاوت از من ببینه و طوری نوشته باشتش که اون دنیای متفاوت رو به من هم نشون بده… این چیزی که من می‌خونم تصویر یه آدمیه که انگار حوصله‌اش سر رفته و فنجان و آیینه و هوا را هم مثل خودش دلتنگ می‌بیند!
حالا فرقش رو با این یکی “تنهایی” ببین:
” همچون زباله‌گرد بیچاره‌ای
لابه‌لای کلمات را می‌گردم
تا از فراقِ تو
شعری بیابم
چنان که او لقمه‌ای
من از دوری تو
بوی تعفن گرفته‌ام.”
(علیرضا روشن)

نمی‌فهمم چه طور وقتی توپ و گل و فنجان از دوری‌اش رنج می‌برند، ساعت و آیینه و هوا بهش معتادند!!! انگار که یه بخش از شعر حذف شده باشه!