به اوج رسیدن هیجان جام جهانی، مسافرت و البته تنبلی (!) پست لینکهای هفته به تأخیر افتاد. پست درسهای فوتبال فردا صبح منتشر میشود.
پیش از شروع:
برای دیدن مطالبی که این پست برگزیدهی آنهاست، میتوانید فید لینکدونی گزارهها را در فیدخوانتان (اینوریدر بهیاد مرحوم گودر!) دنبال کنید.
لینک مطالبی که توصیه میکنم حتما بخوانید، با رنگ قرمز نمایش داده میشوند. ضمنا لینکهایی را که از نظر من تنها خواندن عنوانشان کفایت میکند، با رنگ بنفش نمایش میدهم.
وبلاگها و سایتهای خودتان یا مورد علاقهتان را به من معرفی کنید تا فهرست خواندنیهای من (و البته خود شما!) کاملتر شود.
من مسئولیتی در مورد دزدی محتوا در سایتهای مورد مطالعهام ندارم. اگر چنین اشتباهی صورت بپذیرد، مسئولیت با نویسندهی سایت مورد نظر است. اما لطفا اعتراضتان را برایم بنویسید تا مطلب مورد نظر را از این فهرست منتخب حذفش کنم.
“وقتی پیروز میشوی همه چیز برایت آسانتر پیش میرود. ما در گروه بسیار مشکلی قرار داشتیم و پیش از آغاز مسابقات بسیاری میگفتند شانس زیادی برای صعود نداریم، اما همیشه به تواناییهای خودمان باور داشتیم.پیش از آغاز جام جهانی سبک بازی خود را به کل تغییر دادیم و پس از آن اعتماد بهنفس ما بیشتر و بیشتر شد. وقتی که در گروه اسپانیا، شیلی و استرالیا صدرنشین میشوی، هر سه بازی را میبری و ده گل میزنی یعنی عالی کار کردهای.
هیچکس فکر نمیکرد چنین دستاوردی داشته باشیم؛ اما به نظرم برای ما خودباوری مهم بود. باید انگیزه و ارادهی خود را حفظ میکردیم و این برای ما خیلی مهم است. فن خال همیشه پشت این تیم بود و سبک بازی ما توسط او چیده شد. برای اغلب ما، سبک های او سبک جدیدی بود اما در بازیهای دوستانه سخت تلاش کردیم تا با سبک جدید هماهنگ شویم. در این موفقیت هم بازیکنان و هم مربی نقش داشتند. میدانستیم که در ضد حملات خطرناک هستیم و فنخال به ما کمک کرد که از این ویژگی خود استفاده کنیم. چهار سال پیش در فینال باختیم و حالا فرصت انتقام پیدا کردیم. تیم خوبی داریم که روحیه بالایی دارد. پس چرا نتوانیم قهرمان شویم؟
هنوز راهی طولانی تا فینال در پیش است. به خودمان اعتماد داریم؛ اما همیشه در ابتدا به بازی بعدی فکر میکنیم.” (وسلی اشنایدر؛ اینجا)
جملات وسلی اشنایدر درخشان و الهامبخشاند و نتیجهاش را هم در عمل در نتایج هلند در این جام جهانی میبینیم. هلندی که جام جهانی قبلی را خیلی تلخ در فینال از دست داد و یورو 2012 را هم فاجعهبار بهپایان رساند حالا زیباترین تیم جام جهانی برزیل است. چه کسی فکر میکرد هلند ظرف چند دقیقه بتواند از شکستی تلخ در برابر مکزیک، پیروزی بسازد؟ اما هلند با شور درونی و انگیزهی خود توانست! 🙂
اشنایدر در حرفهایش پنج پیشنهاد برای شروع دوباره و موفقیت بعد از یک شکست بزرگ به ما یاد داده است:
برای دیدن مطالبی که این پست برگزیدهی آنهاست، میتوانید فید لینکدونی گزارهها را در فیدخوانتان (اینوریدر بهیاد مرحوم گودر!) دنبال کنید.
لینک مطالبی که توصیه میکنم حتما بخوانید، با رنگ قرمز نمایش داده میشوند. ضمنا لینکهایی را که از نظر من تنها خواندن عنوانشان کفایت میکند، با رنگ بنفش نمایش میدهم.
وبلاگها و سایتهای خودتان یا مورد علاقهتان را به من معرفی کنید تا فهرست خواندنیهای من (و البته خود شما!) کاملتر شود.
من مسئولیتی در مورد دزدی محتوا در سایتهای مورد مطالعهام ندارم. اگر چنین اشتباهی صورت بپذیرد، مسئولیت با نویسندهی سایت مورد نظر است. اما لطفا اعتراضتان را برایم بنویسید تا مطلب مورد نظر را از این فهرست منتخب حذفش کنم.
وقتی حرف از خودشناسی میشود، خیلی از ما بحث را عوض میکنیم. خودشناسی سختترین کار دنیا است و در عین حال، بیهوده هم بهنظر میرسد: من هر کسی را نشناسم، خودم را که میشناسم! همین میشود که تمامی عمرمان به شناخت دیگران و آن دنیای بیرون میگذرد و اگر کمی هم افق دیدمان بالاتر باشد، احساس مسئولیت تغییر دنیا و دیگران هم به آن اضافه میشود. اما بدون هیچ تعارفی برای بسیاری از ما همین وجود ظاهرا آشنایی که “من” مینامیماش مهمترین موجود دنیا است. اینکه جناب “من” چه میخواهد و چه نمیخواهد، اینکه دوست دارد در چه جایگاهی باشد و اینکه چه چیزی دارد و ندارد ـ و خلاصه کنم: آرزوها و داشتهها و نداشتهها ـ پیرنگ اصلی داستان زندگی هر آدمی است.
در این میان آنچه معمولا نادیده گرفته میشود دو گانهی “رؤیا” و “واقعیت” است: اینکه چقدر این آرزوها و خواستههای من رؤیایی هستند و با دنیای واقعی مرتبط و چقدر رؤیاهایی هستند که باید آنها را در آسمانها جست! واقعیت سخت است و تلخ؛ بنابراین بهترین راه نادیده گرفتن آن است. در مقابل “بهشت خاطر خود” بهترین جایی است که میتوان از تلخی دنیا به آن پناه برد.
اما حقیقت ماجرا این است که بخشی از “دلگیری از دنیا” هم به عدم شناخت خویشتن بازمیگردد: اینکه من نمیدانم چه میخواهم و حتی اینکه نمیدانم چرا چیزی را میخواهم! و همین ریشهی اصلی و نقطهی اصلی ناآرامیها و طوفانهای درونی و دلخستگیها است.
فرض کنید من میخواهم قهرمان المپیک شوم. قهرمان المپیک هدفی بسیار بزرگ است که تنها نصیب افراد معدودی میشود؛ اما من میخواهم و باید بشود. وقتی چنین هدفی را برای خودم تعیین میکنم، اولین سؤال این است که قهرمانی المپیک در چه رشتهای مورد نظر من است؟ آیا من با ویژگیهای فیزیکیام میتوانم قهرمانی در ورزش دو صد متر را هدف قرار بدهم؟ یا در حالی که ورزش والیبال ما تاکنون به المپیک راه نیافته، میتوانم قهرمانی در والیبال المپیک را برای خودم در نظر بگیرم؟ آیا سن و سال امروزی من اجازه میدهد که قهرمانی المپیک را هدف قرار دهم؟
این سؤالات و سؤالات بسیار دیگری در برابر هدفگذاری “قهرمانی المپیک” مطرح هستند؛ اما در عمل ما یا از سختی پاسخ دادن به این سؤالات فرار میکنیم و آرزو و رؤیا و هدفمان را فراموش میکنیم یا تمام هستی و انرژی و زندگیمان را صرف رسیدن به هدفی میکنیم که پذیرفتن تلخی نشدنی بودناش، شیرینتر است تا اینکه بعد از گذر از زمانی طولانی و با نگاه به آنچه در مسیر تلاش برای رسیدن به آن هدف از دست دادهایم، دلمردگی و بیانگیزگی و حس باخت را بههمراه بیاورد.
اما اگر از همان ابتدا کمی به “داشتهها” و “نداشتهها” توجه کنیم و کمی تعادل میان رؤیا و واقعیت را در نظر بگیریم، شاید تحمل “بار هستی” و “نشدن”ها برایمان آسانتر باشد. اما داشتن چنین تفکری نیازمند خودشناسی است: اینکه من که هستم، از این دنیا چه میخواهم و باید چه بخواهم، چه چیزهایی دارم و چه چیزهایی نه، چه چیزهایی را میتوانم بهصورت اکتسابی بهدست بیاورم و چه چیزهایی ذاتیاند و نمیشود آنها را بهدست آورد. البته فقط کشف و شهود درونی کفایت نمیکند، بهتر است هر چیزی در مورد خودمان کشف میکنیم را جایی بهصورت مکتوب یادداشت کنیم تا امکان رجوع به آن و مرور کردناش فراهم شود. چه بهتر که هر از گاهی با خودمان خلوت کنیم و این یادداشتها را بازخوانی کنیم. تجربهی زندگی هر روز بیشتر از قبل به ما خواهد آموخت که هستیم و که باید باشیم!
خودشناسی اگر چه دشوار است و دیریاب؛ اما از جایی بهبعد اصلیترین عامل آرامش درونی است؛ چرا که مسیر زندگیام مشخص شده، مرز بین شدنیها و نشدنیها شناخته و پذیرفته شده و از همه مهمتر گوهر وجودی درونی “من” کشف شده است. خودشناسی از همین زاویهی دید اهمیتی صد چندان مییابد: “خودت را بشناس تا خودت را دوست داشته باشی!” وقتی خودت را بشناسی و بدانی چرا وجود تو در این دنیا مهم و ارزشمند است، آنوقت است که از تعداد دلایل در دسترس برای ناراحتی و نگرانی کمی کاسته میشود.
از این نقطه بهبعد، در مسیر زندگی در برابر مشکلات و سدهای بزرگ با رجوع به همین خودشناسی میتوانیم استقامت و “شور درون” را حفظ کنیم و بهجایی برسیم که زندهیاد حسین منزوی گفته: “دریا غمی نداشت مگر آسمان شدن!”
مدتی این مثنوی تعطیل شد! دوباره از امروز بررسی مدلهای کسب و کار تولید و محتوا را ادامه میدهیم.
ما در زندگی شغلی و شخصیمان و بهویژه در حوزهی تخصصمان همواره و هر روز به دسترسی به اطلاعات مختلفی نیاز داریم. این اطلاعات از دانشها و مهارتهای مورد نیاز شروع میشوند و تا آمار و ارقام مربوط به جنبههای مختلف زندگی، اقتصاد، کسب و کار و … پیش میروند. با توجه به اینکه عصر حاضر اساس عصر اطلاعات نامیده میشود، مشخص است که دسترسی بهموقع به اطلاعات بهروز و دقیق در دنیای امروز برای کسب و کارها و افراد متخصص، مزیت رقابتی محسوب میشود. گاهی اوقات تفاوت میان یک کسب و کار بسیار موفق با کسب و کاری که شکست خورده تنها در دسترسی به اطلاعات بوده است. اما دقیقن همین مشکلی بسیار بزرگ در برابر اغلب کسب و کارها، سازمانها و افراد محسوب میشود: دسترسی به آمار و اطلاعات و مهمتر از آن اعتماد به منبع آمار و اطلاعات! در واقع اغلب، به یکی از سه دلیل زیر دسترسی به آمار و اطلاعات برای همهی افراد بهراحتی ممکن نیست:
1- اگر هرم دانش را در نظر بگیریم (داده -> اطلاعات -> دانش -> خرد)، چیزی که معمولا در دسترس ماست، اطلاعات از نوع خام آن (یعنی داده) و نیازمند تحلیل یا تفسیر است (مثال: کاربرد آمارهای اقتصادی بانک مرکزی برای مدیر یک شرکت بازرگانی چیست؟)؛
2- خیلی وقتها، اطلاعات قابل کاربرد در جایی قرار دارند که دسترسی ساده به آنها برای هر کسی ممکن نیست یا سخت است (مثال: مدیری که زبان انگلیسیش خوب نیست چطور به دانش روز مدیریتی دست پیدا بکند؟)
3- در موارد بسیاری هم اطلاعات پرکاربرد در منابع مختلفی ـ که شاید خیلی از آنها هم در نگاه اول قابل تشخیص نباشند ـ بهصورت پراکنده وجود دارند و باید برای دسترسی به اطلاعات قابل استفاده آنها را مثل قطعات یک پازل کنار هم چید ـ چه با تحلیل و چی بدون تحلیل ـ (مثال: وضعیت کنونی یک صنعت برای ورود به سرمایهگذاری در آن چیست؟)
بنابراین شما با هر روشی که بتوانید دسترسی آدمها به اطلاعات را تسهیل / تسریع کنید، میتوانید از آنها برای این کار پول دریافت کنید؛ البته به شرط اینکه نیاز آنها به آن اطلاعات را درست تشخیص داده باشید! اما همینجا حواستان باشد نکتهی بسیار مهمی را هرگز نباید فراموش کنید: در مدل کسب و کار “دسترسی به اطلاعات” لزومی ندارد روی اطلاعات تخصصی تمرکز کنید. در واقع برخی از پرفروشترین و پردرآمدترین کسب و کارهای آنلاین و آفلاینی که از این روش کسب درآمد میکنند، روی بازار بسیار بزرگ آدمهای عادی تشنهی اطلاعات تمرکز کردهاند (مثال؟ نظرتان دربارهی مجلات خانوادگی چیست؟ :))
حالا سؤال جدیتر این است که چطور و از کجا میتوانیم ایدههای کسب و کار مربوط به مدل دسترسی به اطلاعات را پیدا کنیم؟ من چند سؤال کلیدی را بهعنوان مبنای اولیه برای شما در اینجا مینویسم؛ خودتان لازم است این سؤالات را با توجه به حوزهی مورد علاقه / تخصصتان توسعه دهید:
1- مردم به چه اطلاعاتی در چه زمانی نیاز دارند و چرا؟ (چرایی میتواند: سرگرمی، افزایش دانش و مهارت، تصمیمگیری و … باشد.)
2- رفتار و عادتهای مردم برای دسترسی به این نوع اطلاعات خاص چیست؟
3- اهمیت این اطلاعات برای مردم تا چه حد است؟ آیا حاضرند برای دسترسی به آنها پول بپردازند؟
4- وضعیت دسترسی مردم به اطلاعات چگونه است؟ آیا میتوانند بهسادگی / بهسرعت به اطلاعات کاربردی مورد نیازشان دسترسی پیدا کنند؟
5- نقش شما در این میان چیست؟ آیا خودتان به اطلاعات مورد نظر دسترسی سادهای دارید؟ چه ارزشی از ارزشهای سه گانهی بالا (تفسیر اطلاعات / تسهیل و تسریع دسترسی / بستهبندی اطلاعات) را میتوانید تولید کنید؟ آیا در تولید این ارزش مهارت کافی دارید؟ چه رقبایی در این راه دارید و چه مزیتی نسبت به آنها؟ و مهمترین سؤال: آیا توان و انرژی و وقت تأمین بهموقع اطلاعات بهصورت مداوم را دارید؟
بعد از پاسخگویی به این سؤالات طبیعتا میتوانید مدل کسب و کار تولید محتوای دسترسی به اطلاعات خودتان را طراحی کنید. اما در همین دوران طراحی کسب و کارتان لطفا سه سؤال زیر را خیلی جدیتر از خودتان بپرسید و بعد برای ورود به بازار تصمیم نهایی را بگیرید:
1- مشتری چرا باید از من دسترسی به اطلاعات را بخرد؟
2- مشتری چرا دسترسی به اطلاعات را از من بخرد نه رقیبم؟
3- مشتری چرا باید چقدر به من برای دسترسی به اطلاعات پول بدهد و آیا این میزان پول، از نظر ارزشی که دریافت میکند برای او میارزد؟ از نظر هزینه و سودآوری برای من چطور؟
مدل کسب و کار تولید محتوای دسترسی به اطلاعات، خود میتواند زیربنای دهها و یا صدها مدل کسب و کار تولید محتوای خلاقانه باشد. جدی بگیریدش لطفا!
نویسنده: علی نعمتی شهاب / چاپ شده در ماهنامهی تدبیر (آذر 1392)
هر کسب و کار جديد، پيش از شروع نيازمند نگاهي نظاممند و جامعنگر است. در طراحي کسب و کار جديد، لازم است همهي اجزاي تأثيرگذار بر موفقيت کسب و کار مورد توجه قرار گيرند. در عين حال چالشهاي پيش روي کسب و کار نيز پيشبيني شوند.
اهمیت تحلیل توجیه پذیری کسب و کار
يکي از اصول پايهاي در طراحي هر کسب و کار جديد، توجيه وجود آن است. هر کسب و کار داراي اهداف اقتصادي و غيراقتصادي گوناگوني است که بايد در قالب مدل کسب و کار آن محقق شود. اين اهداف، در راستاي منافعي تعريف ميشوند که کسب و کار ميتواند براي ذينفعان کسب و کار در بر داشته باشد. منافع مورد نظر، ميتوانند مستقيم يا غيرمستقيم باشند و مالی و غیرمالی باشند. بنابراين در هر حال لازم است که کسب و کار، توجيهپذيري باشد؛ حال ممکن است اين توجيهپذيري از زاويهي ديد مالي يا غيرمالي يا هر دو مورد باشد.
تحليل توجيهپذيري کسب و کار به سازمان کمک ميکند تا ماهيت و ابعاد يک کسب و کار جديد را بهتر درک کند. براي اين منظور لازم است در مورد ايده و مدل کسب و کارتان تحقيقات گستردهاي صورت گيرد. ضمنا تحليل توجيهپذيري کسب و کار به خود سازمان و ذينفعان آن نشان ميدهد که اين کسب و کار جديد عملا دربارهي چيست و قرار است چگونه راهاندازي شود و چگونه رشد کند و مهمتر از همه اينکه منافع ناشي از راهاندازي اين کسب و کار جديد براي سازمان و ذينفعان آن چه خواهد بود.
چهارچوب تحليل توجيهپذيري کسب و کار
در بخش قبل به اهميت تحليل توجيهپذيري کسب و کار پرداخته شد. در اين بخش ضمن بررسي جنبههاي مختلف تحليل توجيهپذيري کسب و کار، مدلي براي بررسي اين موضوع ارائه ميشود. برای این منظور توجیهپذیری کسب و کار را بهکمک مفهوم بسیار مهمی بهنام “مدل کسب و کار” انجام خواهیم داد.
يک مدل کسب و کار به بررسي منطق دروني کسب و کار و چگونگي ارتباطات ميان اجزاي مختلف کسب و کار با يکديگر و محيط بيروني ميپردازد. مدل کسب و کار تأثيراتي روي هر يک از اجزاي محيط دروني و بيروني کسب و کار ميگذارد. مدل کسب و کار يک نگاه کنشي به کسب و کار دارد؛ يعني بهدنبال تأثيرگذاري بر اجزاي مختلف کسب و کار و جهان پيراموني آن است. بنابراين براي بررسي توجيهپذيري کسب و کار، لازم است تمرکزمان را بر نقاط تأثيرپذير از مدل کسب و کار قرار دهيم و به اين سؤال پاسخ دهيم که آيا مزاياي ناشي از اجراي اين مدل کسب و کار جديد، تأثيري مثبت روي اين نقاط تأثيرپذير در جهت تحقق اهداف کسب و کار بهصورت خاص و اهداف کلان سازمان بهصورت عام دارند يا خير؟ در واقع در اینجا قصد داریم به این موضوع بپردازیم که بهعنوان مدیر کسب و کار، کارآفرین، سرمایهگذار و … برای تحلیل توجیهپذیری کسب و کار نباید تنها به توجیهپذیری مالی بسنده کرد. اما تحلیل توجیهپذیری کسب و کار چه ابعادی دارد؟
براي پاسخگويي به اين سؤال لازم است به نکات زير توجه کنيم:
اول: يک مدل کسب و کار توصيفکنندهي روش کارکرد کسب و کار و اجزاي مختلف مورد نياز براي تحقق اهداف کسب و کار بهويژه سودآوري است. اما سنجش ميزان سودآوري يک کسب و کار جديد، در زمان طراحي مدل کسب و کار ممکن نيست. اگر چه ميتوان با استفاده از مدلهاي پيشبيني مالي، ميزان سودآوري را برآورد نمود؛ اما همانطور که در ابتدای همين مقاله اشاره شد، در راهاندازي کسب و کار جديد تنها اهداف مالي اهميت ندارند. در واقع براي شناخت نقطهي اثرگذاري اصلي مدل کسب و کار، بايد يک سطح بالاتر بياييم و نگاهي کلانتر به ماهيت اصلي کسب و کار داشته باشيم. ماهيت هر کسب و کار در برنامهي استراتژيک آن پديدار ميشود. مدل کسب و کار، يکي از ابزارهاي تحقق برنامهي استراتژيک کسب و کار است. بنابراين يکي از کليديترين نکات در ارزيابي توجيهپذيري مدل کسب و کار، ميزان تأثيرگذاري آن در تحقق برنامهي استراتژيک کسب و کار است.
دوم: موضوع ديگري که در ارزيابي مدل کسب و کار بايد به آن توجه کرد ارتباط مدل کسب و کار با منافع ذينفعان اصلي کسب و کار است. مدل کسب و کار از زاويهي ديد مالک کسب و کار به آن نگاه ميکند و در نتيجه در آن روي منافع حاصل از کسب و کار براي مالک کسب و کار تأکيد ميشود. اين در حالي است که کسب و کار، يک سيستم باز است و در يک محيط ايزوله قرار ندارد. هر کسب و کار داراي ذينفعان گوناگوني است که تأمين منافع آنها براي توجيهپذيري کسب و کار لازم است؛ چرا که در غير اينصورت وجود کسب و کار با تهديد جدي مواجه ميشود. بنابراين بايد در بررسي توجيهپذيري کسب و کار، تأثير مدل کسب و کار بر تحقق منافع مورد انتظار ساير ذينفعان کسب و کار نيز بررسي شود.
سوم: مدل کسب و کار، توصيفکنندهي ارتباطات ميان کسب و کار با محيط پيراموني آن و بهصورت خاص “بازار” و “مشتريان” است. بنابراين بايد توجيهپذير بودن مدل کسب و کار را از زاويهي ديد بازار نيز بررسي کرد. بهترين محصول و خدمت دنيا با بهترين مدل کسب و کار بدون داشتن مشتري نميتواند موفق شود. در واقع ميتوان گفت يکي از مراحل (و سختترين مرحله) در اجرا کردن يک ايدهي نو و راهاندازي يک کسب و کار جديد براساس آن، فروش ايدهي کسب و کار است. اينکه آيا مشتري حاضر است براي ارائهي يک محصول يا خدمت نوين پول پرداخت کند يا خير؟ اين شدني نيست مگر اينکه محصول يا خدمت کسب و کار، با نيازهاي مشتري همسو باشد يا بهعبارت دقيقتر کسب و کار بتواند به يک يا چند “خواسته”ي مشتريان ـ و در نگاهی کلنگرتر بازار ـ پاسخي ارزشمند بدهد.
چهارم: يک نکتهي مهم که معمولا در مورد مدل کسب و کار ناديده گرفته ميشود ـ اما کليد اصلي موفقيت يک کسب و کار جديد است ـ نوآوري است. يک مدل کسب و کار نسبت به مدلهاي کسب و کارهاي مشابه آن چه چيز جديد را براي عرضه کردن دارد؟ چرا مشتري بايد اين کسب و کار را براي تأمين نيازهاي خودش انتخاب کند؟ تفاوت اين مدل کسب و کار با کسب و کارهاي مشابه آن چيست؟ اگر مدل کسب و کار نوآوري چنداني نسبت به مدلهاي کسب و کارهاي رقيب خود نداشته باشد، احتمال موفقيت کسب و کار کاهش مييابد؛ چرا که در دنياي رقابت مشتري دليلي براي کنار گذاشتن کسب و کارهاي موجود و خريد از يک کسب و کار نوپا و جديد ندارد. در عين حال تاريخ دنياي کسب و کار مؤيد اين است که با داشتن نوآوري نسبت به کسب و کارهاي مشابه، موفقيت بسيار عظيمي در انتظار کسب و کار است.
پنجم: بدیهی است که اهمیت توجیهپذیری یک کسب و کار از زاویهی دید مالی (درآمدها منهای هزینهها) و رسیدن در زمان معقول به نقطهی سر به سر نیز بسیار مهم است.
با توجه به توضيحات فوق، براي ارزيابي توجيهپذيري يک مدل کسب و کار، ميتوان از چارچوب زير بهرهبرداري کرد:
در پایان لازم است تأکید شود که بررسی توجیهپذیری کسب و کار تنها در مورد کسب و کارهای جدید معنادار نیست. در واقع هر کسب و کاری ـ صرف نظر از اینکه در چه نقطهای از چرخهی عمر خود قرار دارد ـ باید دارای توجیهپذیری از نظر ابعاد مختلف کسب و کار باشد. بنابراین ارزیابی دورهای میزان توجیهپذیری کسب و کار از نظر مالی و غیرمالی و انجام اقدامات اصلاحی لازم در صورت نیاز، میتواند در موفقیت هر کسب و کار نقشی کلیدی را ایفا کند.
مثل همیشه باختیم و حذف شدیم؛ اما آبرومندانه! این تنها یک دلخوشی نیست: ایران در میان تیمهای آسیایی بهترین تیم شکستخورده بود. تیم ما که به مراتبتر از نظر کیفیت فنی و حرفهای بازیکنان از تیمهای دیگر آسیایی جامجهانی عقبتر است. تیم ما در برابر حریفانی بسیار بزرگتر از امثال بلژیک و الجزایر و ساحل عاج، بسیار موفق بود. حالا وقت آن است که از کارلوس کیروش و بازیکنان تیم ملی برای هیجان و لذتی که با زحماتشان در این جام جهانی به ما دادند، تشکر کنیم و به آینده نگاه کنیم.
در یادداشت قبلی دربارهی دلایل موفقیت تیم ملی در برابر آرژانتین چند نکته را نوشتم؛ اما شاید بد نباشد به شکست ایران در برابر بوسنی هم نگاه مختصری بیاندازیم. چه شد که با وجود آن همه امید و آرزو و انگیزه باختیم؟ فکر میکنم جدا از فاصلهی فنی ما با بوسنی، دو عامل اصلی باعث شکست ما در این بازی سرنوشتساز شدند:
1- ظرفیت ذهنی محدود: کیروش بعد از مسابقه با بوسنی گفت: “تمام تلاشمان را کردیم اما به نهایت ظرفیت ذهنی رسیدیم.” ما تمامی انرژی و انگیزهمان را در بازی با آرژانتین صرف کرده بودیم و دیگر چیزی نبود که به آن در بازی به این مهمی تکیه کنیم! افق بزرگ ذهنی ما بد نباختن به آرژانتین بود که با تحقق آن، متأسفانه راضی شدیم و فراموش کردیم که رقیب اصلی ما از ابتدا بوسنی بود!
2- نداشتن تمرکز: آندو بعد از شکست از بوسنی گفت: “ما تمام توان خودمان را روی دو بازی اول گذاشته بودیم.” بازیکنان ما در بازی با بوسنی هم از لحاظ بدنی ضعیف و خسته بودند و هم از نظر ذهنی. از تمرکز ذهنی ما که اصلیترین عامل بازی خوبمان در برابر آرژانتین بود، در بازی با بوسنی خبری نبود!
بنابراین در این جام جهانی یاد گرفتیم که پتانسیل موفق شدن را داریم؛ بهشرط اینکه ظرفیت ذهنیمان و تمرکزمان را را بالاتر ببریم! همانطور که کیروش در کنفرانس خبری بعد از بازی با بوسنی گفت: “در این جام فهمیدیم اگر بخواهیم پیشرفت کنیم باید سرمایهگذاری کنیم، اگر ایران میخواهد به اوج برسد باید مانند رم، بنفیکا و رئال مادرید سرمایهگذاری کند. اگر میخواهیم بهترین باشیم و به موفقیت برسیم باید شکست مقابل بوسنی را فراموش کنیم و از همین فردا برای پیروزی تلاش کنیم.”
اما جدا از اینها حرفهای لذتبخش کیروش دربارهی آرزو کردن برای من بسیار جذاب بود:
“وقتی تهران را ترک میکردیم میدانستیم که نمیآییم جام جهانی را فتح کنیم. هیچکس هم چنین توقعی از ما ندارد. اما ما رؤیاهای خودمان را بالا بردیم. اخیرا در یک روزنامه خواندم که وقتی در مورد گروه ما مقاله نوشته بود حتی نام ایران را هم نیاورده بود. بنابراین ما خواستیم که ایران را در نقشهی راه فیفا قرار دهیم. این اولین هدف ما بود و به آن رسیدیم. الان [پیش از بازی بوسنی] آرزوی ما این است که به مرحله بعدی برسیم. اکثریت فکر میکنند که این آرزو دستنیافتنی است؛ اما آرزو کردن هزینهای ندارد: پس بگذارید ما حداقل آرزو کنیم.” +
اما آرزو و امید، بدون سختکوشی و تمرکز روی چشمانداز درست بیثمر است:
“فوتبال رشتهای نیست که بتوان با حرف زدن کار را پیش برد؛ بلکه باید با تعهد و آموزش، کار را پیش برد. اگر آرژانتین را شکست داده بودیم میتوانستیم صعود کنیم. برای من حرف زدن مهم نیست بلکه بردن است که اهمیت دارد. ما بعد از ده ماه، تلاش کردیم بهترین تدارکات را داشته باشیم. هر روز در زندگیام در ایران تلاش میکردم که مربیان و فدراسیون را متقاعد کنم که باید همه فکرمان به جام جهانی باشد. ما امید هم داشتیم اما نشد.” +
و حرفهای او دربارهی موضوع جدیدی بهنام برندسازی ملی:
“مهمترین دستاوردمان از جامجهانی این بود: قبل از حضور در این رقابتها هیچکس در مورد ایران صحبت نمیکرد؛ اما ما توانستیم بعد از این رقابتها یک احترام بینالمللی به دست آوریم.این وظیفهی ما در زندگی و فوتبال است تا هر روز بتوانیم جایگاه تیم ملی را ارتقا ببخشیم.” + (رونوشت به تکتک ما …)
سپاس برای این روزهای خوب آقای کیروش. امیدواریم راه بزرگ آغاز شده، با خود شما به قهرمانی در آسیا ختم شود. 🙂
هفتهی گذشته بهدلیل مشکلات شدید و خستهکنندهی سرور و البته هیجان جامجهانی، گزارهها بهروز نشد. این هفته امیدوارم مشکلی نباشد! از این هفته در لینکهای هفته، بخش جدید تجاریسازی را هم داریم که بهدلیل اهمیت مباحث مرتبط با این موضوع در اقتصاد ایران که این روزها در تلاش برای حرکت بهسمت اقتصاد دانشبنیان است افزوده شده است.
پیش از شروع:
برای دیدن مطالبی که این پست برگزیدهی آنهاست، میتوانید فید لینکدونی گزارهها را در فیدخوانتان (اینوریدر بهیاد مرحوم گودر!) دنبال کنید.
لینک مطالبی که توصیه میکنم حتما بخوانید، با رنگ قرمز نمایش داده میشوند. ضمنا لینکهایی را که از نظر من تنها خواندن عنوانشان کفایت میکند، با رنگ بنفش نمایش میدهم.
وبلاگها و سایتهای خودتان یا مورد علاقهتان را به من معرفی کنید تا فهرست خواندنیهای من (و البته خود شما!) کاملتر شود.
من مسئولیتی در مورد دزدی محتوا در سایتهای مورد مطالعهام ندارم. اگر چنین اشتباهی صورت بپذیرد، مسئولیت با نویسندهی سایت مورد نظر است. اما لطفا اعتراضتان را برایم بنویسید تا مطلب مورد نظر را از این فهرست منتخب حذفش کنم.
هیجان جامجهانی در حال به اوج رسیدن است و بیش از هر چیزی، با وارد شدن تیم ملی کشور عزیزمان ایران به بازیها، جذابیتها برای ما چند برابر شدهاند. شنبه شب، همهی ایرانیهای دنیا منتظر بزرگترین بازی تاریخ تیم ملی بودند: جدال با لیونل مسی ـ که اینبار استثنائا نمیتوانست دوستداشتنی باشد! ـ و یارانش در تیم ملی آرژانتین.
آنچه در میدان از تیم ملی دیدیم، سراسر شور و عشق و تلاش تا آخرین نفس بود. پسران دوستداشتنی تیم ملی فوتبال ایران، چنان نمایش درخشانی از خودشان ارائه دادند که دنیا بهاحترام فوتبال ایران ایستاد و همهی آنهایی که پیش از بازی، از برتری عجیب و غریب آرژانتین سخن میگفتند، مجبور به این اعتراف شدند که ناداوری و خوششانسی تنها عوامل موفقیت آرژانتین در بردن تیم ملی ایران در این بازی بودند. تیم ملی بعد از سالها در این بازی آنچنان هیجان و حس غرور و لذت از فوتبال را به ما برگرداند که حتا آن گل لعنتی لحظهی آخر لیو مسی هم نتوانست شادی درونی ما را از بین ببرد.
در ستایش این تیم ملی غرورآفرین سخن بسیار است؛ اما چند نکته که در این بازی و در طول مسیر آمادهسازی تیم ملی و البته تفکر و رفتار و گفتار کارلوس کیروش بزرگ برای من جالب بود را اینجا یادداشت میکنم:
1- هدفگذاری و تدوین استراتژی با در نظر گرفتن داشتهها و نداشتهها: سال 2006 را هنوز یادمان نرفته که انتظار همه از تیم ملی صعود به مرحلهی دوم بود. اما اینبار همهی ما واقعبینانه میدانستیم حریفان بسیار برجستهای داریم که کار را بر ما سخت خواهند کرد. بنابراین هدف ما موفقیت با این تعریف بود: خوب بازی کردن در درجهی اول برای اثبات کیفیت فوتبال ایران. با این حال با وجود عدم برابری داشتههای ما با تیمهای رقیب بهویژه آرژانتین، هدفگذاری برد داشتیم؛ از تنها راهی که شدنی بود: استراتژی دفاع و ضدحملههای کشنده.
2- تو آنی هستی که خودت میشناسی؛ نه آنی که دیگران میشناسند: پیش از سوت آغاز بازی، هیچکس جز کیروش و احتمالا بازیکنان تیم ملی نمیدانست که قرار است در زمین چه اتفاقی بیفتد و ایران چگونه میخواهد در برابر ستارههای میلیون دلاری آرژانتین ایستادگی کند. حالا بهگمانم تمام دنیا فوتبال ما را میشناسند.
3- همه همدل و همقسم تنها و تنها برای یک هدف: تیم ملی فوتبال ایران سالها بود اینقدر یکدل و “تیم” نبود. همیشه افرادی بودند که ساز خود را میزدند و مربی تیم هم کنترلی نمیتوانست داشته باشد (جام ملتهای آسیای 2000 لبنان، مقدماتی جامجهانی 2002، جام جهانی 2006 و دهها مورد دیگر هنوز یادمان هست!) اما در این تیم ملی، همه برای موفقیت در کنار هم همدل بودند: از بازیکنان اصلی تا ذخیرهها (در پایان بازی شنبه شب، دانیال داوری و رحمان احمدی اولین کسانی بودند که بهسراغ علیرضا حقیقی رفتند!) و هر کسی که با محور بودن تیم ـ و نه خودش ـ مخالف بود، باید از تیم حذف میشد (راستی حال آقای رحمتی این روزها چطور است؟)
4- تصمیم درست را بگیر؛ حرف دیگران مهم نیست: کیروش در دوران آمادهسازی تیم ملی و قبل از بازی با حجم زیادی از درخواستها و انتقادها مواجه بود. اما بدون توجه به حرف دیگران، درستترین تصمیمی را که به آن باور داشت، گرفت. گذشت زمان ثابت کرد که حق با چه کسی بود.
5- باور داشتن به قدرت ایمان عمیق و امید و آرزو: شاید کمتر کسی باور داشت که تیم ملی بتواند چنین بازی درخشانی را انجام دهد. اما کیروش به خودش و تیماش و به امیدها و آرزوهای مردم ایران، ایمان داشت و همین، تفاوت را نسبت به تیمهای ملی ادوار گذشتهی ایران رقم زد!
6- انعطافپذیری: چه کسی باور داشت بازی سرد و کسلکنندهی ایران مقابل نیجریه به این بازی پر شور و هیجان در برابر آرژانتین بیانجامد؟ کیروش عامدانه دستش را رو نکرد و با هر حریفی مطابق ویژگیهای خودش بازی کرد.
7- تبدیل هوشمندانهی ضعف به توانمندی یک سلاح بزرگ رقابتی است: اینکه تیم ملی برآمده از فوتبال کمتحرک ایران یکی از دوندهترین تیمهای جام است، واقعا شگفتیآفرین است! اما کیروش با کار کردن روی قدرت بدنی بازیکنان، از این ضعف آشکار، سلاح رقابتی پنهانی ساخت که هیچکس روی آن حساب نمیکرد!
این روزها که موفقیت تیم ملی والیبال در لیگ جهانی هم خندهی مضاعفی را به لبان مردم دوستداشتنی کشورمان آورده، عمیقا بر این باور قدیمیام استوار شدم که: ما به کارلوس کیروش و خولیو ولاسکو این را بدهکاریم که به ما یاد دادند که با تلاش کردن، میتوانیم سقف رؤیاهایمان را تا آسمان بالا ببریم …
بهاحترام این دو مربی بزرگ و بهاحترام یوزهای جوان و سربلند و افتخارآفرین ایرانی. زندهباد ایران و ایرانی برای همیشه.
یکشنبه شب است نه جمعه! مشکلات شدید سرور گزارهها و البته کمی هم شلوغی من برای تمام کردن یک پروژهی قدیمی باعث این تأخیر زیاد شدند. 🙂 گزارهها هم از روالش این هفته خارج شد که امیدوارم از فردا به حالت نرمال بازگردد.
پیش از شروع:
برای دیدن مطالبی که این پست برگزیدهی آنهاست، میتوانید فید لینکدونی گزارهها را در فیدخوانتان (اینوریدر بهیاد مرحوم گودر!) دنبال کنید.
لینک مطالبی که توصیه میکنم حتما بخوانید، با رنگ قرمز نمایش داده میشوند. ضمنا لینکهایی را که از نظر من تنها خواندن عنوانشان کفایت میکند، با رنگ بنفش نمایش میدهم.
وبلاگها و سایتهای خودتان یا مورد علاقهتان را به من معرفی کنید تا فهرست خواندنیهای من (و البته خود شما!) کاملتر شود.
من مسئولیتی در مورد دزدی محتوا در سایتهای مورد مطالعهام ندارم. اگر چنین اشتباهی صورت بپذیرد، مسئولیت با نویسندهی سایت مورد نظر است. اما لطفا اعتراضتان را برایم بنویسید تا مطلب مورد نظر را از این فهرست منتخب حذفش کنم.
