“تا زمانی که انگیزه بازی کردن داشته باشم، به کارم ادامه خواهم داد. خدا یک استعداد به من داد و من باید به این هدیه احترام بگذارم. هنوز احساس نمیکنم که یک دروازهبان معمولی شدهام و باید به دوران حرفهای ام پایان بدهم. هرگز یک دروازهبان معمولی نبودهام و نخواهم شد.” (جان لوئيجي بوفون؛ اينجا)
بوفون ـ اين دوستداشتنيترين دروازهبان دنيا ـ به زيباترين شكل ممكن توضيح داده است كه زمان مرگ يك فرد در دوران شغلياش كي فرا ميرسد: روزي كه معمولي شده باشد! بنابراين روي ديگر سكه را هيچوقت فراموش نكنيم: يكي از بالاترين اهداف كارراههي شغلي هر يك از ما، معمولي نبودن و معمولي نماندن و معمولي نشدن در حوزهي كاريمان است؛ چيزي كه فقط با كسب و توسعهي “تخصص” ميتواند واقعي شود!
