حرفه‌ای‌ها (5)

ـ در زمانه‌ي پرهياهوي ما، اعتراف به كاستي ـ لااقل اگر خوب بسته‌بندي شده‌ باشد ـ خيلي آسان‌تر از تأييد شايستگي‌هايي است كه پنهان هستند، عميق‌اند و خود شخص هم هرگز به‌تمامي باورشان ندارد.

ـ «دريافت و الهام» امتياز انحصاري شاعران و هنرمندان نيست؛ گروهي هم‌واره بوده‌اند، هستند و خواهند بود كه فرشته‌ي «دريافت» ملاقات‌شان مي‌كند، همان‌هايي كه شغل‌شان را آگاهانه انتخاب كرده‌اند و با شيفتگي انجام مي‌دهند. آن‌ها ـ پزشك، معلم، باغبان يا هر شغل ديگر ـ مادام كه از شيفتگي براي كشف چالش‌هاي تازه تهي نشوند، كارشان ماجراجويي پرفراز و نشيب و پيوسته‌اي خواهد بود. دشواري‌ها و شكست‌ها هرگز كنجكاوي‌شان را سرپوش نمي‌گذارد. پشته‌اي سؤال تازه از پي پرسشي كه پاسخ مي‌دهند، پديدار مي‌شود. «الهام» هر چه باشد، زاييده‌ي «نمي‌دانم‌»هاي پيوسته است.

پ.ن. نقل‌قول‌هاي بالا برگرفته‌اند از خطابه‌ي نوبل خانم ویسلاوا شیمبورسکا شاعر سرشناس لهستاني و برنده‌ي نوبل ادبي 1996 كه هفته‌ي پيش درگذشت. اين جملات را چند سال قبل از يك شماره‌ي قديمي هم‌شهري جوان (بخش مهمان هفته) ـ كه متأسفانه ننوشته‌ام چه شماره‌اي بوده ـ يادداشت كرده‌ام. جملاتي درخشان در ستايش خود، بودن و شور و شيفتگي.

پيشنهاد مي‌كنم در مورد خانم شيمبورسكا اين نوشته‌ها را هم بخوانيد:

متن كامل خطابه‌ي نوبل خانم شيمبورسكا (كه با ترجمه‌اي كه من از آن نقل قول كردم، فرق دارد.)

گفت‌وگوی اختصاصی با «ویسواوا شیمبورسکا»؛ شاعر لهستانی برنده‌ی نوبل ادبیات ۱۹۹۶ (سعيد كمالي دهقان)

عاشق آدم‌ها نيستم (ترجمه‌ي مصاحبه‌اي از شيمبورسكا؛ مجتبي پورمحسن)

درگذشت ویسلاوا شیمبورسکا (دكتر علي رضا مجيدي؛ يك پزشك)

(منبع عكس بالا اين‌جا)