کسب‌وکار، مدیریت و كار حرفه‌ای به‌روایت زندگی

باغِ بی‌برگی …

بی‌برگ بودم
درختان از بهار باز آمدند
گفتم:
ای دل
راهی نیست
باید خویش را
بر دستان و آسمان
آویخت.
از صدای تو
از خواب برخاستم
گفتم:
چه کسی است
که آینه را به میل خویش
صیقل می‌دهد
که من صورتم را در آینه‌ی
صورت تو ببینم …

احمد رضا احمدی

دوست داشتم!
۰

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

۱ دیدگاه برای “باغِ بی‌برگی …”