بعضي وقتها ديدن و خواندن حتي يک جمله کوتاه ميتواند حسابي آدم را بشکند و چه زيبا است که آن عامل شکستن، آيهاي از کتاب رحمت باشد …
امروز اتفاقي جايي اين آيه بينظير را ديدم؛ دعايي از زبان “اصحاب کهف” خطاب به خداي بزرگ: “ربنا آتنا من لدنك رحمه و هيئ لنا من امرنا رشدا” (پروردگارا! ما را از سوى خودت رحمتى عطا كن، و راه نجاتى براى ما فراهم ساز!)
نميدانم چرا اين آيه شريف و اين دعاي زيبا حسابي دلام را شکست و زيبايياش دلام را بد ربود. شايد به اين دليل که محتواي آن همان چيزهايي است که اين روزها در زندگيام به شدت به آنها نيازمندم!
خدايا رحمت و راه نجاتات را از ما دريغ نفرما!
