صبح با مديرعامل شرکتي جلسه داشتم که درخواست تدوين استراتژي براي شرکتاش را داشت. کلي با هم صحبت کرديم و بالاخره رسيديم به مذاکرات مالي. من يک مبلغ متعارف را براي انجام پروژه پيشنهاد کردم. در مقابل آقاي مديرعامل به من گفت: “اولا که اين خيلي زياده. ثانيا فرض کنيم هم نيست؛ شما چطور به ما تضمين ميدي که خروجي کارت اگر درست اجرا بشه چند برابر پولي که بهت داديم را برامون برگردونه؟”
راستاش تا به حال به چنين سؤالي در کار مشاوره برخورد نکرده بودم. ولي بعد به نظرم رسيد که شايد اين سؤال براي خيليهاي ديگر پيش بيايد. خيلي نميخواهم طولاني بنويسم. به ايشان گفتم: “منِ مشاور در مورد نتيجهي نهايي که شما ميگيريد تضميني نميدهم؛ چرا که متأثر از تعداد زيادي عامل است که دست من نيستند. من تنها ميتوانم تضمين بدهم که با داشتن گروهي پيشفرضهاي درست و معتبر کارم را شروع بکنم، فرايند تدوين استراتژي براي شما را منطبق بر رويکردهاي معمول اين حوزه پيش ببرم و بهدرستي هم آن را انجام بدهم. نتيجهي منطقي درست طي کردن فرايند تدوين استراتژي، همان خروجي است که بايد مورد انتظار باشد.”
به زبان فني اگر بخواهم بگويم، راز اصلي موفقيت يک پروژهي مشاوره، داشتن يک متدولوژي کامل و درست است. چيزي که متأسفانه در ايران چندان به آن اهميت داده نميشود. در فرصت بعدي در مورد متدولوژي، چارچوب و ابزار و تفاوتها و کاربردهاي هر کدام توضيحاتي خواهم نوشت.
قبلا بارها گفتهام که مشاوره چيزي نيست جز حل مسئله. براي حل مسئله بايد روش داشت که همان متدولوژي مورد استفاده است. بنابراين تنها تضميني که مشاور ميتواند به کارفرما بدهد اين است: تضمين ميدهم که روش حل مسئلهي من درست و معتبر است!
اميدوارم کارفرماها هم بيشتر حواسشان به اين موضوع باشد. اين جناب مديرعامل طرف مذاکرهي من که تا آخر جلسه هم قبول نداشت که اگر روش حل مسئله درست باشد، منطقا بايد مسئله هم درست حل شود. بنابراين همچنان معتقد بود که من بايد تضمين بدهم کارم منافع مالي محسوسي براي شرکت در بر دارد. طبيعتا من چنين تضميني نميتوانستم بدهم و با هم به توافق نرسيديم.