گاهي شايد بهتر باشد احساسمان نسبت به آدمها را فراموش کنيم؛ نه خود آنها را.
نویسنده: علی نعمتی شهاب
ـ اینجا دفترچهی یادداشت آنلاین یک جوان (!؟) سابقِ حالا ۴۰ و اندی ساله است که بعد از خواندن یک رشتهی مهندسی، پاسخ سؤالهای بی پایانش در زمینهی بنیادهای زندگی را در علمی بهنام «مدیریت» کشف کرد! جواندلی که مدیریت را علم میداند و میخواهد علاقهی شدیدش به این علم را با دیگران هم تقسیم کند!
دیدن همهی نوشتههای علی نعمتی شهاب
نه نه نه نمي شه.
مگه آدم چقد زنده است.
تو اين دنياي شلوغ كه همه چي فراموش ميشه اگه حس هم فراموش بشه ديگه هيچي باقي نمي مونه.
روز ماه سال … مي گذرن و روح يا جسم يا هر دوش پير پير مي شن ، تو پيري فقط احساسه كه به آدم معني مي ده و اگه تو جووني تمرينش نكني، برات نامانوسه.
به آدما حس داشته باش و خودشون ر هم فراموش نكن.
فکر کنم نه گاهی باید همیشه این کارو بکنیم وگرنه خسته میشیم.